Płytki monoporosa

Jak powstają płytki monoporosa?

W tradycyjnej produkcji ceramiki płytki wypalane są dwuetapowo – najpierw sam czerep, a dopiero później szkliwo. Technologia monoporosa eliminuje drugi etap, ponieważ szkliwo nakłada się przed wypaleniem. Po wyjęciu z pieca płytka jest już gotowa do użycia. Jednokrotny wypał wpływa jednak na jej właściwości techniczne: czerep pozostaje bardziej porowaty i chłonny, a odporność mechaniczna jest niższa niż w przypadku gresu lub terakoty.

Właściwości techniczne i użytkowe

Struktura płytek monoporosa jest stosunkowo lekka i miękka, co ułatwia wiercenie oraz docinanie podczas montażu. Jednocześnie cechuje je wysoka nasiąkliwość oraz mniejsza odporność na uderzenia i obciążenia. Z tego względu nie są polecane na podłogi ani w miejsca narażone na intensywne użytkowanie. Nie wykazują również odporności na mróz, dlatego nie sprawdzają się na zewnątrz. Plusem natomiast jest dobra odporność na codzienne ścieranie na ścianach oraz stabilność kolorów dzięki warstwie szkliwa.

Możliwości zastosowania

Płytki monoporosa stosuje się wyłącznie jako okładzinę ścienną. Najlepiej sprawdzają się w pomieszczeniach suchych lub standardowo użytkowanych, np. w przedpokojach, korytarzach czy pomieszczeniach gospodarczych. W łazienkach i kuchniach mogą być montowane na wybranych ścianach z ograniczonym kontaktem z wodą, najlepiej z odpowiednim zabezpieczeniem podłoża. Dzięki dekoracyjnej powierzchni pozwalają na estetyczne wykończenie elewacji wewnętrznych murów, a ich przystępna cena sprawia, że stanowią atrakcyjną alternatywę dla droższych płytek ściennych.